Dilemma

Dilemma op donderdag #1

IMG_0220

In mijn werkveld zijn er vaak dilemma’s gaande. Het volgende dilemma luidt: ‘Een zorgmedewerker met make-up (rode lippen etc) op zendt verkeerde signalen uit naar (mannelijke) cliënten’.

Doorgaan met het lezen van “Dilemma op donderdag #1”

Advertenties
Films

Filmupdate #1

IMG_0062

De afgelopen tijd heb ik verschillende films gezien die ik graag met jullie wil delen.

IMG_0059It (2017)

‘It’ volgt een groep kinderen, beter bekend als de ‘Losers club’, in het kleine stadje Derry, Maine. Op een dag wordt het stadje geterroriseerd door het bloeddorstigste monster It dat het op de kinderen voorzien heeft. Dit monster, dat de vorm van een clown genaamd Pennywise aanneemt, komt lijnrecht tegenover het groepje kinderen te staan dat er alles aan zal moeten doen om hem te verdrijven.

Ik heb de film It uit 1990 ook gezien en ik moet zeggen dat deze film daardoor wel tegen valt. Ik zat gedurende de hele film te wachten op het moment dat de kinderen volwassen waren en weer terug zouden keren, zoals in de oude It. Verder ben ik geen held om horror films te kijken in een bioscoop, ik schrik altijd. Dat had ik bij deze film totaal niet. Ik denk dat de oude film in mij  gedachten veel enger was. Tja wat wil je ook als je de film als 12 jarig meisje hebt gezien. Natuurlijk komt dat dan veel enger over. Al bij al, geen aanrader voor mij om in een bioscoop te zien. Wil je hem wel graag zien zou ik aanraden om te wachten tot deze op Netflix oid staat.

 

The Kingsman: The Secret ServiceIMG_0056

Vervolg op ‘Kingsman: The Secret Service’. Eggsy en Merlin vertrekken naar de Verenigde Staten, wanneer bij een aanslag het hoofdkwartier van de ‘Kingsman’ wordt verwoest. Daar aangekomen ontdekken ze een Amerikaanse variant van hun organisatie, onder de naam ‘Statesman’. Een organisatie die wordt geleid door een brute, succesvolle cowboy die Jack heet.

Als eerste wil ik even zeggen dat ik Taron Egerton echt een goed uitziende jongeman vind! Dat is ook (deels) de reden waarom ik de films zo leuk vind. Verder vind ik het een heel vermakelijk film. De namen van de agenten van Statesmen vind ik ook geweldig. Sommige zeggen dat de film niet opkam tegen de filmscène uit de eerste film, de kerkscène. Ik vond dat geen geweldige scène in het eerste deel dus ik vond de actie in het tweede deel niet minder. Voor mij een echte aanrader!

 

To the boneIMG_0055

Ellen is een weerbarstig, 20-jarig meisje dat lijdt aan anorexia. Het grootste gedeelte van haar tienerjaren heeft ze doorgebracht in verschillende herstelprogramma’s, maar helaas zonder succes. Haar familie is vastbesloten om een oplossing te vinden voor haar probleem en stuurt haar naar een tehuis voor jongeren dat onder leiding staat van een onconventionele dokter. Ellen, verrast door de ongebruikelijke regels en gecharmeerd door haar medepatiënten, moet haar verslaving onder ogen komen.

Dit soort films vind ik altijd heel aangrijpend. Ik vind het interessant om een kijk te krijgen in het omgaan met deze ziekte. Ik vind het zo echt gemaakt. Deze moet je gewoon zien om te beleven.

 

IMG_0058Brimstone 

19e eeuw. Liz (Dakota Fanning) is een jonge vrouw die een gelukkig leven leidt, totdat een duivelse priester (Guy Pearce) in het dorp verschijnt en alles probeert te verwoesten. Maar Liz is een doorzetter, geen slachtoffer. Een krachtige vrouw die terugvecht voor een beter leven waar zij en haar dochter recht op hebben.

Wauw, wat een film. Deze film bleef me verrassen. Linken die ik echt niet zag gebeuren. En vooral ode aan de speelster van Liz in de jongere jaren. Zo knap dat je als 15 jarige actrice zo strek iets neer kan zetten. Zelf vond ik het einde wel wat aan de lange kant, maar het verhaal bleef me boeien. Er zaten wel wat punten bij die in de werkelijkheid niet kunnen, maar dat nam ik met een korreltje zout. Zeker de moeite waard om te kijken.

 

Zorgverhalen

Vastklampen

IMG_0053.JPG

Je pakt mij hand en houdt deze stevig vast. Je wil dat ik bij je blijf, niet meer gaat. Je vraagt of ik je kan helpen. Ik kniel naast je neer en vraag waarmee ik je kan helpen. Je kijkt me aan en weet het niet meer. Uiteindelijk zeg je dat je in de stoel wil zitten. Als ik zeg dat je al in je stoel zit kijk je me verslagen aan. Nog steeds heb je mijn hand vast, heel stevig zodat ik niet weg kan. Je wil niet dat ik weg ga, maar je weet ook niet hoe je me bij je kan houden.

Daar ga je weer, op en neer over de gang, rollend in je rolstoel. Iedereen vragend om je te helpen, proberend in contact te komen. De onrust in je ogen, het is hartverscheurend. Ik praat even met je, kijken of je zin hebt in een activiteit. Dat wil je allemaal niet, je wil alleen iemand hebben die bij je is. Mijn telefoon gaat, ik moet weer verder. Je wordt boos als ik dit zeg. Je had even de aandacht die je nodig had.

Geen oude bomen verplaatsen. 

Ondertussen ben je een eeuw oud en je woont al 10 jaar bij ons. Op onze somatische afdeling ben je totaal niet op je plek. Je staat bovenaan op een wachtlijst om naar een PG afdeling te gaan. Om hiervoor te zorgen zijn er veel gesprekken geweest met je familie, in totaal een jaar durend. ‘Oude bomen moet je niet verplaatsen’ was heel lang het standpunt van je familie. Ze hebben uiteindelijk ingestemd maar of ze er ook echt achter staan betwijfel ik.  In de afgelopen maanden zijn er al verschillende plaatsten vrij gekomen. Steeds geen goed moment volgens je familie, dus ben je nog steeds bij ons. Bestaat er dan wel een ‘goed’ moment om over te gaan? Wat ik wel weet is dat je dit niet verdient. Je verdient zoveel meer. De aandacht die je nodig hebt, de nabijheid, de rust. Wij zijn niet gespecialiseerd in je ziektebeeld, kunnen niet alles bieden wat jij verdient. Ik vraag me soms af, waarom familie zo’n grote stem kunnen uitdrukken op het moment van overplaatsen. Ik heb er echt moeite mee. Ik vraag me af, als je nu wel op de PG afdeling zat, had je dan meer rust in je hoofd?

De arts heeft zonodig tabletten voorgeschreven voor je onrust. Toch hebben we deze nog nooit aan je gegeven. Elke dag ga je weer, op en neer over de gang. Mensen aanklampen om je te helpen, handen die je niet meer laat gaan. Vandaag vertelde je me dat je naar je moeder wilde, je had haar al zolang niet meer gezien. Je was vastbesloten en blij. Je had je zinnen erop gezet, vandaag zou je daar op bezoek gaan. Ik heb alleen naar je geluisterd, ik heb er niet op gereageerd.

Het is 14.00 uur en ik loop langs je kamer. Ik zie dat je al bezig bent om je pyjama aan te trekken. Ik loop bij je naar binnen en vraag wat je aan het doen bent. Je wil naar bed, slapen, want het is al zo laat. Ik laat je naar buiten kijken en vertel dat het middag is. Je kijkt terug naar mij, met een niet begrijpende blik. Je legt je pyjama weer weg. Je lacht naar me maar ik zie dat het geen echte lach is, je ogen lachen niet mee. Na een half uur zie ik je weer bezig, nu heb je je pyjama al aan. Je staat op het punt om in bed te stappen. Ik loop binnen en je kijkt me verslagen aan. Ik doe een poging om je gewone kleding weer aan te doen. Je komt weer in de stoel en vind dat een goed idee. Als je een uur later, met pyjama en al in bed ligt, doe ik geen moeite meer. Ik kom straks wel terug om te vragen of je wat wil eten, nu laat ik je lekker liggen. Een dankbare blik zie ik in je ogen. Ik wens je welterusten en weet dat morgen er hetzelfde uit zal zien als vandaag voor je, bij ons op de afdeling.